Opisałem te historie nie mając ambicji literackich. Nie czuję się bowiem lite­ratem, nawet amatorem. Intencją były raczej: ciekawość ludzkich losów, osób dla mnie bliskich, o których miałem przekonanie, że nie będą konfabulować, a fakty, które podadzą, będą prawdziwą częścią ich życia. Będąc jeszcze uczniem, nie lubiłem przedmiotu zwanego historią. Być może nauczyciele nie potrafili mnie nią zainteresować? Z wiekiem odkryłem jej uroki. Najbardziej zajmowała mnie ona w wymiarze jednostkowym, jako ciąg zdarzeń tworzących los poszczególnych ludzi. W ciągu mojego długie­go żywota zdążyłem się przyjrzeć wielu ludziom i zdarzeniom, w tym także z czasów wojny i okupacji. Byłem wówczas jeszcze bardzo młody, ale już za­czynałem rozumieć, co się wokół mnie dzieje. W mojej naturze leży raczej cie­kawość ludzi, których lubię, bez względu na to, kim oni są. Moim duchowym „guru” był zawsze ks. prof. Józef Tischner, który z wyżyn swej filozofii potrafił skoczyć jak kot na cztery łapy w samo sedno góralskiego dowcipu, nie zawsze cenzuralnego. Osobiście nie podskakuję do wyżyn filozofii, której nie rozu­miem, ale w niewielkim stopniu moją zdolnością jest możliwość nawiązania kontaktu, zarówno z człowiekiem prostym, jak i wykształconym, zarówno z takim, któremu się nie powiodło, jak i takim, który zdobył wysoką pozycję społeczną. Proszę zatem czytelników, którzy ewentualnie zechcą przeczytać to, co napisałem, aby odszukali w moich wspomnieniach nieznane im losy ciekawych ludzi, bo przecież to one tworzą bliską nam historię. Autor